เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 141 พบพยัคฆ์ยักษ์ในพงไพร สะบั้นสังหารในหนึ่งกระบี่
เดินต่อไปอีกหนึ่งชั่วยาม ผืนป่าก็ยิ่งทวีความวิปริตพิศวง
ม่านหมอกยิ่งมายิ่งหนาทึบ เกินสิบก้าวไปก็มองไม่เห็นแม้แต่เงาคน รูปร่างของต้นไม้ก็ประหลาดพิกลขึ้นเรื่อย ๆ บ้างคล้ายร่างมนุษย์ที่บิดเบี้ยว บ้างคล้ายสัตว์ประหลาดที่แยกเขี้ยววาดกรงเล็บ ซูอวี้ก้าวตามติดข้างกายอวิ๋นหลี มือยังคงกำขวดสมุนไพรไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาวไปหมด เหล่ยเลี่ยเดินนำอยู่เบื้องหน้า กำหมัดแน่น สายตาสอดส่องมองรอบทิศด้วยความระแวดระวัง
“อวิ๋นหลี” เขาพลันชะงักฝีเท้าลง กดเสียงต่ำ “เบื้องหน้ามีบางสิ่ง”
อวิ๋นหลีเองก็สัมผัสได้เช่นกัน ท่ามกลางม่านหมอกเบื้องหน้า มีกลิ่นอายสายหนึ่งที่แข็งแกร่งยิ่ง มิใช่ระดับหลอมปราณ หากแต่เป็นระดับสร้างฐาน แม้เป็นระดับสร้างฐานระยะต้น ทว่าเหนือชั้นกว่าฝูงหมาป่าพิษที่พบเจอก่อนหน้านี้อย่างเทียบกันมิได้
ในม่านหมอก ดวงตาสีทองคู่หนึ่งพลันสว่างวาบขึ้นมา