เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 85 เฉินหลินล้มคะมำไม่เป็นท่า
บนหาดริมแม่น้ำ เฉินหลินนอนคว่ำหน้าอยู่ตรงนั้นราวกับสุนัขตายตัวหนึ่ง
ใบหน้าของเขาจมมิดอยู่ในน้ำโคลน ปากเต็มไปด้วยดินทราย เส้นผมยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เสื้อคลุมผ้าแพรสีน้ำเงินสดตัวใหม่เอี่ยมเปียกโชกไปด้วยน้ำโคลน ทั้งยังเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนตมและเศษวัชพืชน้ำ เขาพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้นมา แต่พอยันมือลงไป กลับกดลงบนหินแหลมก้อนหนึ่งจนฝ่ามือถูกกรีดเป็นแผล โลหิตสด ๆ ไหลปนกับน้ำโคลน เจ็บปวดจนเขาต้องแยกเขี้ยวแสยะปาก
“โอ๊ย—” เขาแผดเสียงร้องโหยหวนออกมาคำหนึ่ง แล้วก็ล้มคว่ำลงไปอีกครา ใบหน้าฟาดกระแทกลงในน้ำ สำลักน้ำโคลนเข้าไปคำใหญ่จนไอโขลก ๆ ออกมาอย่างรุนแรง
บนสะพานหิน หัวหน้าฉินอ้าปากค้าง ลูกตาแทบจะถลนออกมา
อาฝูยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาเป็นประกายสว่างจ้าดั่งดวงดาราสองดวง ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านไปหมด มิใช่เพราะหวาดกลัว หากแต่เป็นเพราะตื่นเต้นตื้นตัน
เหล่าองครักษ์ที่นอนเกลื่อนอยู่บนพื้นนั้น บางคนยังคงร้องครวญคราง บางคนดิ้นรนลุกขึ้นมาได้แล้ว ครั้นได้เห็นสภาพอันน่าเวทนาของนายน้อยตนเองบนหาดริมน้ำ ต่างก็พากันหน้าถอดสี ทว่ากลับไม่มีผู้ใดกล้าพุ่งเข้าไปช่วยเลยสักคน
เพราะว่าอวิ๋นหลียังคงยืนอยู่ตรงนั้น