เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 61 ท่านพ่อมาหา: ปีนั้นเป็นข้าที่ผิดต่อแม่เจ้า
รัตติกาลมาเยือน ลานเรือนหลังน้อยของอวิ๋นหลีเงียบสงัดไร้สรรพเสียง
อวิ๋นหลีนั่งอยู่ข้างเตียง ในมือถือแผ่นหยกเคล็ดวิชากระบี่คลื่นเมฆาม้วนนั้น จิตตระหนักรู้จมดิ่งเข้าไปภายใน
นี่คือวรยุทธ์ระดับเหลืองขั้นสูง หนึ่งในวิชากระบี่ระดับสูงสุดของตระกูลอวิ๋น ใช้นามแห่งเมฆา ใช้อานุภาพแห่งระลอกคลื่น เน้นความต่อเนื่องไม่ขาดสาย ทับซ้อนเป็นชั้น ๆ ครั้นฝึกฝนจนสำเร็จขั้นยิ่งใหญ่ ยามตวัดกระบี่ฟาดฟันออกไป จะคล้ายดั่งทะเลเมฆซัดสาด ละม้ายระลอกคลื่นถาโถมต่อเนื่อง อานุภาพไร้ขอบเขตจำกัด
ทว่าอวิ๋นหลีดูเพียงครู่เดียว ก็วางมันลง
“หยาบเกินไปแล้ว” นางส่ายศีรษะ
ภายในห้วงสมุทรแห่งปัญญา น้ำเสียงของตี้เหิงพลันดังขึ้น “ไร้สาระ วรยุทธ์ระดับเหลืองจะประณีตลึกซึ้งได้สักเท่าใดกัน ให้เจ้าใช้วางรากฐานยังพอทำเนา คิดจะอาศัยมันก้าวสู่ระดับสูง ฝันไปเถิด”
อวิ๋นหลียิ้มน้อย ๆ เก็บแผ่นหยกเข้าถุงเก็บของ