เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 39 เจ้าของแผง: คุณหนูน้อย สิ่งนี้เจ้าซื้อไม่ไหวหรอก
แผงลอยแห่งนั้นช่างไม่สะดุดตาจริง ๆ
มันหลบมุมอยู่ในซอกหลืบที่เปลี่ยวดายที่สุดของตลาดผู้บำเพ็ญ ถูกขนาบข้างด้วยร้านค้าสูงใหญ่ทั้งสองฝั่ง หากมิได้ตั้งใจค้นหาก็ยากจะสังเกตเห็น บนแผงปูไว้เพียงผ้าขาดผืนหนึ่ง ด้านบนวางสิ่งของกระจัดกระจายอยู่ไม่กี่ชิ้น—แร่สีดำมะเมี่ยมสองสามก้อน กระดูกสีหม่นเทาสองสามท่อน และแผ่นเหล็กขนาดเท่าฝ่ามืออีกหนึ่งชิ้น
ด้านหลังแผงลอยมีชายชราผู้หนึ่งนั่งอยู่ ผมเผ้าขาวโพลน ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย สวมชุดคลุมสีเทาปะชุนเต็มผืน ดูซอมซ่อยิ่งกว่าเสื้อผ้าที่อวิ๋นหลีสวมใส่อยู่เสียอีก เขาหลับตาพิงกำแพงสัปหงก มิได้ใส่ใจผู้คนที่เดินผ่านไปมาแม้แต่น้อย
อวิ๋นหลียืนอยู่หน้าแผงลอย สายตาจับจ้องไปที่แผ่นเหล็กชิ้นนั้น