เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 19 ปลายนิ้วกรีดวาด ปรับปรุงฉับพลัน
อากาศบนชั้นสองของศาลาพระสูตรคล้ายจะแข็งค้างไปในบัดดล
คำพูดประโยคนั้นของอวิ๋นหลีที่ว่า “ผู้อาวุโส ความดีเลวของวรยุทธ์ มิได้อยู่ที่ระดับขั้นของมัน แต่อยู่ที่ว่ามันเหมาะสมกับท่านหรือไม่ และมันจะทำร้ายท่านหรือไม่ต่างหาก” เปรียบเสมือนคำสาปอันเยียบเย็นสายหนึ่ง ติดแน่นอยู่ในลำคอของอวิ๋นโม่ ทำให้เขาไม่อาจโต้แย้งและไม่อาจกล้ำกลืนลงไปได้
อวิ๋นเฟิงยังคงเต้นแร้งเต้นกาด้วยความเดือดดาลอยู่ตรงนั้น ชี้นิ้วใส่หน้าอวิ๋นหลีด่าทอว่านางใช้วาจาปีศาจล่อลวงผู้คน ทว่าในหูของผู้อาวุโสพิทักษ์ศาลาเช่นอวิ๋นโม่ เสียงก่นด่าเหล่านั้นกลับฟังดูไร้เรี่ยวแรงยิ่งนัก ภัยแฝงเร้นของ《วรยุทธ์เพลิงคลั่ง》ที่อวิ๋นหลีชี้ออกมานั้น สอดประสานกับสัญชาตญาณอันเลือนรางในวัยหนุ่มของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ การ “วินิจฉัย” ที่แม่นยำถึงเพียงนี้ ย่อมมิใช่สิ่งที่คนไร้ค่าจะกุขึ้นมาลอย ๆ ได้อย่างแน่นอน
“เงียบ”
ในที่สุดอวิ๋นโม่ก็เอ่ยปาก น้ำเสียงแหบพร่า ทว่าแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามที่ไม่อาจกังขา
อวิ๋นเฟิงคล้ายไก่ตัวผู้ที่ถูกบีบคอ หุบปากลงในพริบตา ถอยไปด้านข้างด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ผู้อาวุโสจะใส่ใจคำพูดของเจ้าตัวไร้ค่าผู้นี้จริง ๆ
สายตาของอวิ๋นโม่จับจ้องอวิ๋นหลีเขม็ง ในดวงตาอันขุ่นมัวปั่นป่วนด้วยอารมณ์อันซับซ้อน ทั้งตกตะลึง เคลือบแคลงสงสัย และยังมีความปรารถนาอันแรงกล้าที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันรู้ตัวแฝงอยู่เสี้ยวหนึ่ง