บทที่ 500 สังหารเสวียนอวี้เฉิง ปล้นสะดมคลังสมบัติสำนักเสวียนเทียน ยามจากลา

บทที่ 500 สังหารเสวียนอวี้เฉิง ปล้นสะดมคลังสมบัติสำนักเสวียนเทียน ยามจากลา

ประมุขสำนักเสวียนเทียนผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้กลับคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตด้วยถ้อยคำต่ำต้อย ไร้ซึ่งศักดิ์ศรีและกระดูกสันหลังโดยสิ้นเชิง

เจียงหนิงจื่อและคนอื่นๆ ยืนมองภาพนี้อยู่ไกลๆ ด้วยสีหน้าซับซ้อน

เจ้าอ้วนสวี่อดไม่ได้ที่จะสบถด่า "ไอ้เสวียนอวี้เฉิงนี่ เมื่อกี้ยังโอหังบังอาจอยู่เลย ตอนนี้กลับคุกเข่าขอชีวิต น่ารังเกียจชะมัด!"

ทว่าหลี่เฉินอันกลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงเยือกเย็นถึงขีดสุด "เสวียนอวี้เฉิง คำขอชีวิตของนาย มันชวนให้รู้สึกตลกสิ้นดี"

"รู้สำนึกผิดแล้วจริงๆ งั้นเหรอ? เปล่าเลย ก็แค่รู้ว่าถ้าไม่ทำ ก็ต้องตายต่างหาก"