บทที่ 498 ปิดตาย ลานประหารอเวจี ความปลอดภัยของราษฎรเมืองชั้นนอก อยู่บนคมกระบี่

บทที่ 498 ปิดตาย ลานประหารอเวจี? ความปลอดภัยของราษฎรเมืองชั้นนอก อยู่บนคมกระบี่

อสูรดับสูญความว่างเปล่าระดับราชันยมโลกแผดเสียงคำรามต่อเนื่อง คลุ้มคลั่งถึงขีดสุด กลิ่นอายเย็นเยือกน่าสะพรึงกลัวม้วนทะยานกวาดซัดไปทั่วทุกสารทิศ

บนลานกว้างของสำนักเสวียนเทียนแปรสภาพเป็นเศษซากปรักหักพังไปนานแล้ว ศิษย์สำนักเสวียนเทียนนับไม่ถ้วนพากันวิ่งหนีตายด้วยความขวัญหนีดีฝ่อ ทว่าต่อให้ดิ้นรนเพียงใด ก็ยังยากจะรอดพ้นจากปากโลหิตหรือกรงเล็บมหึมาน่ากลัวที่ไล่ล่าสังหาร

"อ๊าก!——"

เสียงร้องโหยหวนดังระงม ศิษย์คนหนึ่งเพิ่งกระโดดขึ้นหมายจะหนีกลับถูกอสูรดับสูญความว่างเปล่ากัดร่างขาดเป็นสองท่อน โลหิตพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ

ผู้บำเพ็ญรอบด้านหน้าถอดสี ขวัญกระเจิงไปหมดแล้ว

"นี่มันสัตว์ประหลาดอะไรกัน! ทำไมถึงมาอยู่ที่สำนักเสวียนเทียนได้?!"

"ช่วยด้วย! รีบหนีเร็ว!"