บทที่ 397 จอมมารเสวี่ยหมิง นรกยมโลกโลหิต คำพิพากษาของยมทูต พังทลาย

บทที่ 397 จอมมารเสวี่ยหมิง นรกยมโลกโลหิต คำพิพากษาของยมทูต พังทลาย

ร่างกายของศพแห้งเหล่านี้ไม่มีโลหิตไหลเวียนอีกต่อไป ทว่าความเร็วกลับน่าตื่นตระหนก พวกมันส่งเสียงคำรามต่ำราวกับถูกควบคุมด้วยพลังชั่วร้ายบางอย่าง

หลี่เฉินอันไม่ถอยแต่กลับรุกคืบ สะบัดกระบี่ยาวในมือ ปราณกระบี่พลันระเบิดออก ประกายกระบี่ดุจสายแสงสีทองพาดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน ตัดร่างศพแห้งขาดเป็นสองท่อนในพริบตา

ในเวลาเดียวกัน มีดสั้นในมือของหมู่ตานก็วาดผ่านเป็นแสงสีเงิน แทงตรงเข้าที่ลำคอของศพแห้งตนหนึ่ง

คมมีดกรีดลึกเข้ากระดูกคอ ทว่ามันกลับไร้ความรู้สึกเจ็บปวด ยิ่งบ้าคลั่งโถมเข้าใส่หญิงสาวหนักกว่าเดิม

"พวกนี้ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดเลย!" หมู่ตานกระซิบพลันรีบถอยฉากออกมา