บทที่ 322 สังหารชิงซวี ปลูกฝังความคิดมาร ความจริงในอดีต นักพรตหลิงซวี่

บทที่ 322 สังหารชิงซวี ปลูกฝังความคิดมาร ความจริงในอดีต นักพรตหลิงซวี่

เมื่อสายแสงกระบี่สีทองตวัดผ่าน เสียงต้นสนโบราณล้มครืนลงกับพื้นก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งอารามอวี้ซวี

หลี่เฉินอันรู้สึกว่าเบื้องหน้าสว่างวาบ คล้ายกับมีกำแพงพลังที่ไร้รูปพรรณพังทลายลงในพริบตา

ภายในห้วงมิติใต้ดิน เผยเซียวหง มู่ชิงเกอ และหยวนชิงลืมตาขึ้นพร้อมกัน ใบหน้ายังคงประดับด้วยความมึนงงเล็กน้อย

"พวกคุณไม่เป็นไรใช่ไหม?" เฉินอันเอ่ยถาม

เซียวหงส่ายหน้า พยายามเรียกสติให้กลับคืนมา "ฉันไม่เป็นไรค่ะ แค่รู้สึกเหมือนเพิ่งฝันตื่นหนึ่งที่ยาวนานมาก"

ชิงเกอและหยวนชิงก็บอกว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไรมาก เพียงแต่ยังคงมึนงงอยู่บ้าง

ชายหนุ่มหันไปมองนักพรตชิงซวี กลับพบว่าสีหน้าของอีกฝ่ายย่ำแย่ถึงขีดสุด ปากคอยพร่ำบ่นพึมพำไม่หยุด "จบสิ้นแล้ว จบสิ้นแล้ว เจ้าก่อเรื่องใหญ่แล้ว..."

หลี่เฉินอันขมวดคิ้วเล็กน้อย

นักพรตชิงซวีเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและโกรธแค้น "เจ้าหารู้ไม่! ต้นสนโบราณนั่นไม่เพียงแต่เป็นแกนกลางของค่ายกลลวงตา แต่ยังเป็นศูนย์รวมเขตอาคมทั้งหมดของอารามอวี้ซวีด้วย! ตอนนี้ต้นสนล้มลงแล้ว ค่ายกลทั้งหมดก็จะไร้ผล!"