บทที่ 306 ผู้ฝึกตนนอกรีตยึดเหมือง หยกวิญญาณแปดเปื้อน กระดูกขาวเกลื่อนกลาด

บทที่ 306 ผู้ฝึกตนนอกรีตยึดเหมือง หยกวิญญาณแปดเปื้อน กระดูกขาวเกลื่อนกลาด

หลี่เฉินอัน มู่ชิงเกอ และเผยเซียวหงซ่อนตัวอยู่ในเงามืด สายตาจับจ้องเจิ้งเป่าถงไม่วางตา

เผยเซียวหงกระซิบแผ่ว "ดูท่าบ้านหลังนี้จะมีปัญหาจริงๆ เจิ้งเป่าถงอาจรู้ว่าข้างในซ่อนอะไรไว้"

เจิ้งเป่าถงเดินมาหยุดอยู่หน้าตัวบ้าน เอื้อมมือไปกดแผ่นหินลับภายนอกอย่างชำนาญ ส่งเสียง "กริ๊ก" แผ่วเบา

ครั้นกลไกเริ่มทำงาน ประตูหินพลันเลื่อนเปิดออกช้าๆ อย่างไร้สุ้มเสียง ไอเย็นยะเยือกสายหนึ่งพลันแผ่ออกมาจากด้านใน อุณหภูมิภายในแตกต่างจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง

ทันทีที่ประตูเปิดออก ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทก็ก้าวออกมาจากด้านใน

ร่างนั้นถูกห่อหุ้มมิดชิดอยู่ใต้ชุดคลุมตัวโคร่ง แม้กระทั่งใบหน้ายังบดบังจนมิดมิด เผยให้เห็นเพียงดวงตาอันเย็นเยียบ ท่วงท่าก้าวย่างแผ่วเบาราวกับไร้ตัวตน ชวนให้รู้สึกขนพองสยองเกล้าอย่างประหลาด

"ข้างในมีคนอยู่ด้วยเหรอ?!" เผยเซียวหงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าจะมีใครซ่อนอยู่ด้านใน

เจิ้งเป่าถงโค้งคำนับเล็กน้อย พลางเอ่ยอย่างนอบน้อม "ท่านขอรับ เรื่องทางเหมืองข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว"