บทที่ 302 เหมืองหยกฉางเหยียน สภาพในเหมือง ขุดหินคัดหอม เจิ้งเป่าถง

บทที่ 302 เหมืองหยกฉางเหยียน, สภาพในเหมือง, ขุดหินคัดหอม, เจิ้งเป่าถง

กว่าหกชั่วโมงต่อมา เครื่องบินร่อนลงจอดที่สนามบินเค่อเซิงอย่างนุ่มนวล เสียงประกาศในห้องโดยสารดังขึ้นเพื่อเตือนให้ผู้โดยสารเตรียมตัวลงจากเครื่อง

หลี่เฉินอัน เผยเซียวหง และมู่ชิงเกอเตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้ว หลังจากหยิบสัมภาระเสร็จก็สาวเท้าเดินออกจากอาคารผู้โดยสารอย่างรวดเร็ว

อากาศภายนอกผสมปนเปไปด้วยความแห้งแล้งและความวุ่นวายของเมืองใหญ่ อบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันแปลกถิ่น

ทั้งสามไม่คิดรั้งรอ รีบเรียกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังเหมืองหยกที่เพิ่งซื้อต่อมาทันที

รถแท็กซี่แล่นฉิวไปบนถนน ทัศนียภาพนอกหน้าต่างแปรเปลี่ยนจากตึกรามบ้านช่องสูงตระหง่านในตัวเมือง กลายเป็นทิวเขาสลับซับซ้อนทอดยาวสุดสายตา หลังจากนั่งรถมานานกว่าสองชั่วโมง รถก็แล่นเข้าสู่เขตภูเขาอันรกร้างว่างเปล่า

ภาพตรงหน้าพลันเปลี่ยนไป เหมืองขนาดใหญ่ปรากฏแก่สายตา หลี่เฉินอันมองเหมืองแห่งนี้ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ที่นี่น่าจะมีหยกวิญญาณซ่อนอยู่เป็นแน่