บทที่ 290 แสงจันทร์ชวนฝัน คู่บำเพ็ญ ศาลเจ้าปี้เสีย เข็มมังกรฟ้า

บทที่ 290 แสงจันทร์ชวนฝัน, คู่บำเพ็ญ, ศาลเจ้าปี้เสีย, เข็มมังกรฟ้า

ทันทีที่ย่างก้าวเข้าสู่แดนเซียนอวี้ซี เหวินเหรินเสวียนอวี้พลันสัมผัสได้ถึงกระแสปราณวิญญาณอันเงียบสงบที่ไหลเวียนอยู่รอบกาย ราวกับโลกทั้งใบกำลังทอดถอนหายใจอย่างแผ่วเบา

ยามนี้ในมิติลับเป็นเวลาราตรี ผืนน้ำสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายระยิบระยับ ทั้งสองเดินทอดน่องไปตามทุ่งหญ้าชายฝั่ง ทั่วบริเวณเงียบสงัดจนมีเพียงเสียงแมลงเรไรและสายลมแว่วมาจากไกลๆ

"ศิษย์น้อง เข้ามาทีไรก็ทำให้จิตใจปลอดโปร่งทุกทีเลย" หญิงสาวเปรยขึ้นมาเบาๆ

"นั่นสิครับ ผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน" หลี่เฉินอันยิ้มพลางทรุดตัวนั่งลงบนผืนหญ้า สายตาทอดมองดวงจันทร์กระจ่างฟ้า "แต่พวกเรายังหาเข็มเซียนเก้าวิญญาณไม่เจอเลย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอจึงหันมามอง คิ้วเรียวงามขมวดมุ่น "เข็มเซียนเก้าวิญญาณ... ฉันเกือบลืมไปเลยนะเนี่ย"

"แต่พวกเราก็พลิกแผ่นดินหาบนเขาไท่ซานอย่างละเอียดแล้ว ก็ยังไม่เจอวี่แววเลย"

"รอให้ฟ้าสว่างค่อยออกไปดูอีกทีแล้วกันครับ" ชายหนุ่มกล่าว

อันที่จริงในใจของเขาพอจะคาดเดาทิศทางคร่าวๆ ได้แล้ว

ราตรีอันแสนสงบ ทั้งสองไม่ได้สนทนาอะไรกันอีก ปล่อยใจให้เพลิดเพลินไปกับความเงียบสงบที่หาได้ยากยิ่งในเวลานี้