บทที่ 254 ผู้บำเพ็ญเพียรสองคน ไม่มีใครขวางได้ ความโกรธแค้นและไม่ยินยอม

บทที่ 254 ผู้บำเพ็ญเพียรสองคน ไม่มีใครขวางได้ ความโกรธแค้นและไม่ยินยอม

วินาทีที่หมัดของหลี่เฉินอันพุ่งออกไป บรรยากาศทั่วทั้งงานเลี้ยงคล้ายจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง

ทุกคนต่างเบิกตาค้างจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง

ลู่หมิงหยวนร้องลั่น พลางกุมจมูกที่มีเลือดไหลทะลัก ทรุดตัวลงไปนั่งคุกเข่าบนพื้นด้วยความเจ็บปวด

บรรดาผู้ติดตามข้างกายรีบถลาเข้ามาประคอง สีหน้าแต่ละคนเขียวคล้ำ ทว่ากลับไม่มีใครกล้าลงมือสุ่มสี่สุ่มห้า

"แก... แกกล้าต่อยฉันเหรอ!" ลู่หมิงหยวนแผดเสียงคำรามอย่างเดือดดาล น้ำเสียงอู้อี้เพราะความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นสมอง จนลืมเรื่องกิริยาท่าทางไปสิ้น

คิดไม่ถึงเลยว่าหลี่เฉินอันจะไม่เล่นตามกติกาขนาดนี้

ชายหนุ่มไม่เอ่ยคำใด ยังคงเดินหน้าประเคนหมัดใส่ลู่หมิงหยวนอย่างบ้าคลั่ง หมัดนี้แหละคือคำตอบของเขา

ไม่นานนัก ลู่หมิงหยวนก็ถูกซ้อมจนหน้าตาบวมปูดเป็นหัวหมู

"หยุดมือ!!!"