บทที่ 216 สะกดรอยตามอย่างไร้ร่องรอย บุกถล่มสำนักยมโลก ความสุขที่กลายเป็นความทุกข์

บทที่ 216 สะกดรอยตามอย่างไร้ร่องรอย บุกถล่มสำนักยมโลก ความสุขที่กลายเป็นความทุกข์

สามผู้อาวุโสแห่งสำนักยมโลกต่างหันมามองหน้ากันอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองกับสิ่งทีเกิดขึ้นตรงหน้า

หลี่เฉินอันที่เพิ่งจะต่อสู้กับพวกตนอย่างดุเดือดเมื่อครู่ กลับหันหลังผละจากไปกะทันหัน มุ่งหน้าตรงไปยังคฤหาสน์หลิวเยว่

"นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" จงอู๋จี้ ผู้อาวุโสใหญ่พึมพำด้วยความมึนงง

เมื่อครู่เขายังคิดว่าตัวเองต้องตายภายใต้คมกระบี่ของอีกฝ่ายแล้วเสียอีก แต่ตอนนี้ชายหนุ่มกลับจากไปดื้อๆ

ผู้อาวุโสสาม จ้าวกุ่ยโหมว ได้สติกลับมาก่อน จึงเอ่ยเสียงต่ำ "ช่างมันเถอะ! อาศัยจังหวะนี้รีบหนีเร็ว!"

ทั้งสามสบตากันแล้วรีบหันหลัง พาศิษย์สำนักยมโลกที่เหลืออีกไม่กี่สิบคนจากไปอย่างเงียบเชียบ

เมื่อเดินทางมาถึงป่าเขาอันห่างไกลแห่งหนึ่ง ทั้งสามจึงหยุดฝีเท้าเพื่อพักผ่อนหย่อนใจ