บทที่ 179 โทสะขีดสุด ก้าวเดี่ยวในความมืดมิด แสงดาวไม่มีวันดับแสง

บทที่ 179 โทสะขีดสุด ก้าวเดี่ยวในความมืดมิด แสงดาวไม่มีวันดับแสง

ภายในห้องใต้ดินอันมืดสลัว

หลี่เฉินอันและหมู่ตานกำลังลงมือสังหารพวกยามทีละคน

หลี่เสี่ยวหลู่หลบอยู่ไกลๆ พลางหลับตาลง ไม่กล้ามองภาพนองเลือดตรงหน้า

หัวหน้ายามร่างกำยำคนหนึ่งเปลือยท่อนบน เผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ เขาควงขวานคู่พุ่งเข้าใส่หลี่เฉินอัน

ชายหนุ่มแค่นเสียงเหยียดหยาม ออกแรงถีบพื้นทะยานร่างขึ้นทันที ก่อนจะตวัดกระบี่วิญญาณฟันลงมาจากด้านบน

ขวานคู่ไม่อาจต้านทานความคมกริบของกระบี่วิญญาณได้ จึงถูกฟันขาดเป็นสองท่อน คมกระบี่กรีดผ่านอกของหัวหน้ายาม เลือดทะลักสาดกระเซ็นก่อนจะล้มลงขาดใจตาย

ยามเหล่านี้ไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่มีฝีมือพอตัว

หากเป็นผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปมาเจอ คงต้องตายคาที่ในพริบตา ทว่าโชคร้ายที่พวกมันมาเจอกับหลี่เฉินอัน

ประกายกระบี่ของชายหนุ่มเจิดจ้าดั่งสายรุ้ง ทุกกระบี่แฝงไปด้วยพลังทำลายล้าง