บทที่ 171 ย่างกรายตามสบาย โทสะลุกโชน เพลิงเตาโหมกระหน่ำ

บทที่ 171 ย่างกรายตามสบาย, โทสะลุกโชน, เพลิงเตาโหมกระหน่ำ

ทันทีที่พวกของหวังเจิ้นชวนแห่งสำนักโอสถเสวียนย่างเท้าเข้าสู่หอเสวียนอัน หลงจู๋ของหอก็รีบออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

เขาเป็นชายชราวัยล่วงเลยกึ่งศตวรรษ สวมเสื้อคลุมยาวสีเทา ผมขาวไปครึ่งศีรษะ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม ดวงตาทอประกายมีชีวิตชีวาและดูแข็งแรงกระฉับกระเฉง

ชายชราประสานมือคารวะ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม "ผู้อาวุโสหวัง ในที่สุดพวกท่านก็มาถึง! ผู้น้อยแซ่อู๋ มีนามเดี่ยวว่ารอย เป็นหลงจู๋ของหอเสวียนอันแห่งนี้ครับ"

"ตอนยังหนุ่มเคยเป็นเด็กรับใช้ล้างยาในสำนักโอสถเสวียนอยู่สองสามปี ต่อมาเพราะพรสวรรค์ย่ำแย่ จึงได้ลาออกมา"

หวังเจิ้นชวนพยักหน้าเล็กน้อย "อู๋หรงสินะ"

"เตาหลอมโอสถกับสมุนไพรวิญญาณเตรียมพร้อมหรือยัง?"