บทที่ 135 ลวี่เหยียนถิงแห่งสำนักโอสถเสวียน พ่ายในกระบวนท่าเดียว

บทที่ 135 ลวี่เหยียนถิงแห่งสำนักโอสถเสวียน พ่ายในกระบวนท่าเดียว

ทะเลทรายสิ้นหวัง ค่ายกลลวงตาอันพิศวง

เซี่ยงอิงฉีและชายหนุ่มหลับตาแน่น ใช้เพียงสัมผัสรับรู้เพื่อตรวจจับสิ่งรอบตัว

มือพิศวงนับไม่ถ้วนโอบล้อมพวกเขาไว้จากทุกทิศทุกทาง

มือพิศวงเหล่านั้นราวกับมีความคิดเป็นของตัวเอง พวกมันเกาะกุมเท้าของทั้งสองไว้แน่นจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้

เซี่ยงอิงฉีหลับตาพลางพยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้น ทว่าแม้จะเค้นกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อสลัดพันธนาการ แต่มือเหล่านั้นกลับยิ่งรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนรู้สึกได้ว่าพละกำลังกำลังค่อยๆ เลือนหายไป

ชายหนุ่มไม่ได้ดิ้นรน แต่เขาก็สัมผัสได้เช่นกันว่าพละกำลังกำลังเหือดแห้งอย่างรวดเร็ว ปราณแท้ในร่างกายถูกสูบออกไปอย่างบ้าคลั่ง

ในใจตื่นตระหนกอย่างยิ่ง ทว่าเมื่อคิดจะดิ้นรนก็สายเกินไปเสียแล้ว

ตอนนี้เซี่ยงอิงฉีเข้าใจแล้วว่าชายหนุ่มเสนอความคิดที่ห่วยแตกสิ้นดี

เขารู้สึกเหมือนกำลังจะถูกมือพิศวงเหล่านั้นสูบจนแห้งเหี่ยว ปราณแท้ในร่างไหลทะลักออกไปไม่หยุด!