ตอนที่ 267 เขตมนุษย์หมาป่า

ตอนที่ 267 เขตมนุษย์หมาป่า

หลังจากผู้คนในเมืองเล็ก ๆ ออกมา สิ่งแรกที่ได้เห็นคือซากศพแวมไพร์จำนวนมากขนาดนี้ จึงรู้สึกหวาดกลัวระคนตื่นตระหนก

ทว่า หลังจากพบว่าฝ่ายที่กำชัยชนะในสงครามคือฝั่งของพวกตน ก็สงบลงอย่างรวดเร็ว คล้ายกับเคยร่วมมือกันมาหลายครั้งจนแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจนและต่างคนต่างทำหน้าที่ของตนไปตั้งนานแล้ว

แต่ทว่า แต่ละคนไม่ว่าผู้ใหญ่หรือเด็ก ในแววตากลับเต็มไปด้วยความตายด้าน ไร้ซึ่งความตื่นเต้นและความกระหายที่จะมีชีวิตรอดต่อไป

ดูเหมือนว่า จะมีชีวิตอยู่ต่อไปก็ได้ หรือจะตายไปก็ไม่เป็นไร

เพราะพวกเขาล้วนเป็นสามัญชนที่ไร้เรี่ยวแรงจะเชือดไก่ ไม่ว่าจะเผชิญหน้ากับทหารของประเทศ หรือเผชิญหน้ากับแวมไพร์หรือมนุษย์หมาป่า พวกเขาก็ไร้ซึ่งพลังขัดขืนโดยสิ้นเชิง

ในเมืองมักจะถูกแวมไพร์แวะเวียนมาหาเรื่อย ๆ นาน ๆ ทีก็มีชาวบ้านในเมืองถูกแวมไพร์ลักพาตัวไป พวกเขาเคยหวาดกลัว เคยตื่นตระหนก และเคยคิดอยากจะย้ายหนีไปทั้งครอบครัว

แต่ทว่า กษัตริย์กลับไม่อนุญาต เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้คนจากรอบนอกหลั่งไหลเข้าสู่เมืองศูนย์กลางเป็นจำนวนมากจนทำให้เมืองศูนย์กลางแออัดและโกลาหล ดังนั้น พฤติกรรมการโยกย้ายถิ่นฐานเช่นนี้จึงถูกออกคำสั่งสั่งห้ามอย่างเด็ดขาด

เฉียวอวิ๋นพ่านไม่ได้จากไปไหน ดังนั้น หลังจากคนเหล่านี้ออกมา จึงได้เห็นคนตัวจ้อยขนาดมินิที่ใหญ่เพียงครึ่งฝ่ามือของตนยืนอยู่กลางถนน

“ว้าว แม่ ดูเร็วเข้า นั่นของเล่นเหรอ”