ตอนที่ 180 ทะเลเพลิง

ตอนที่ 180 ทะเลเพลิง

เฉียวอวิ๋นพ่านไม่ได้เลือกที่จะเข้าใกล้พืชกลุ่มนั้น มันคือกุหลาบขาวแปลงใหญ่ ดอกไม้ที่เดิมทีบริสุทธิ์งดงาม พออยู่ใต้แสงจันทร์กลับดูน่ากลัวขึ้นมาบ้าง

เธอหยั่งเชิงโยนสิ่งของอื่นข้ามไป ใครจะรู้ว่าเพิ่งไปถึงเหนือดอกกุหลาบขาวนั้น ก็เน่าเปื่อยลงอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่เธอโยนไปก็คือผลไม้ที่เธอกับสี่เป่าช่วยกันเด็ด เธอเดาไม่ผิด เหนือทะเลดอกกุหลาบขาวเหล่านั้นไม่ได้ดูคล้ำเพียงเพราะฟ้ามืดเท่านั้น

แต่กลับเป็นปราณทมิฬที่มีอยู่จริง

เธอใช้สิ่งของสารพัดอย่างโยนไปหยั่งเชิงอีกครั้ง มีทั้งก้อนหินที่หยิบได้ตามพื้น กิ่งไม้แห้ง และยังมีดอกไม้พลังพิเศษที่ยังประเมินไม่ได้ว่าอันตรายหรือไม่

ทว่าไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด เพียงแตะโดนส่วนใดส่วนหนึ่งบนกิ่งก้านกุหลาบขาว ก็จะ “แก่ชรา” ลงอย่างรวดเร็ว

ใช่แล้ว เหมือนกับว่าพื้นที่ตรงนั้นเร่งการไหลผ่านของเวลาขึ้นมา

ตอนที่ก้อนหินถูกโยนเข้าไป มันม้วนเข้าไปในปราณทมิฬที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่กลางอากาศ กลายเป็นทรายอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตาเฉียวอวิ๋นพ่าน พอสายลมพัดผ่านก็สลายหายไป

ใช่แล้ว ราวกับผ่านการชำระล้างของกาลเวลาจนผุกร่อนไปอย่างสิ้นเชิง