ตอนที่ 169 สนามประลองคุกใต้ดิน

ตอนที่ 169 สนามประลองคุกใต้ดิน

ปราณวิญญาณที่พัดปะทะใบหน้าชะล้างทั่วร่างในชั่วพริบตา เมื่อได้สูดดมอากาศเช่นนี้ เฉียวอวิ๋นพ่านรู้สึกเพียงว่าปลอดโปร่งสบายตัวไปทั้งร่าง

เป็นโลกบำเพ็ญเซียนจริง ๆ สินะ

“ค่ายกลแตกแล้ว ออกไปจากเมืองโบราณได้แล้ว ไปเร็ว” มีผู้เล่นวิ่งหนีออกไปทันทีตั้งแต่ช่วงเวลาแรกที่สามารถออกไปได้

เห็นเพียงจังหวะที่ผู้เล่นก้าวพ้นเมืองโบราณออกไป ทั้งตัวผู้เล่นและบ้านนิรภัยต่างก็หายวับไปพร้อมกัน

“ดีเหลือเกิน ในที่สุดก็ได้ออกไปเสียที” คนอื่น ๆ รวมถึงหลินเฟิงและถงเสี่ยวเม่ยที่คุ้นเคยกับเฉียวอวิ๋นพ่านมากกว่าเล็กน้อย หลังจากพยักหน้าเอ่ยลาแล้วก็รีบวิ่งออกไปนอกเมืองโบราณทันที

ทว่าทางด้านเฉียวอวิ๋นพ่านนั้น เธอยังไม่อยากไป

เพราะลูกแก้วทมิฬในมิติของเธอเริ่มอยู่นิ่งไม่เป็นสุขแล้ว ลูกแก้วทมิฬลูกนั้นเป็นสิ่งไร้ชีวิต แม้จะกำเนิดจิตสำนึกของตัวเองขึ้นมา แต่เพราะไม่มีร่างกายเนื้อ ดังนั้นมิติจึงสามารถเก็บรักษาเอาไว้ได้

ยามนี้ ลูกแก้วทมิฬที่ย่อยสลายวิญญาณเหล่านั้นได้สำเร็จก็ตื่นขึ้นมาแล้ว

มันวิ่งพล่านไปทั่วในมิติของเธอไม่หยุด ร่ำร้องจะออกไปให้ได้ แต่เมื่อครู่นี้ไม่ใช่ว่าเฉียวอวิ๋นพ่านกำลังรับมือกับวิญญาณอยู่หรอกหรือ จึงไม่มีเวลาไปสนใจมัน