ตอนที่ 167 เรือนศิลา

ตอนที่ 167 เรือนศิลา

“กลับมาแล้วเหรอ”

ปราณผีของลูกแก้วทมิฬยังคงพวยพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง โดยไม่จำเป็นต้องใช้พันธสัญญาก็สัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยวของมันในยามนี้

“เอาแบบนี้ไหม ด้านนอกยังมีวิญญาณแบบนี้อยู่อีกตั้งเยอะ ให้ฉันพานายออกไปดีหรือเปล่า”

ลูกแก้วทมิฬที่เดิมทีปล่อยปราณผีพลุ่งพล่านชะงักไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำพูดนี้

จากนั้นก็กระโดดดึ๋ง ๆ ขึ้นลงไม่หยุด

“ตกลงแล้วเหรอ”

เฉียวอวิ๋นพ่านเองก็นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าลูกแก้วทมิฬลูกนี้จะหลอกล่อง่ายดายถึงเพียงนี้

แค่บอกว่าจะพามันออกไปกลืนกินวิญญาณพวกนั้นข้างนอก มันก็สงบลงได้แล้ว ควรจะพูดว่าจิตสำนึกของลูกแก้วทมิฬลูกนี้เพิ่งก่อตัวขึ้นจนไร้เดียงสาเกินไป หรือว่าอย่างไรกันแน่

เรื่องนี้ทำเอาเฉียวอวิ๋นพ่านถึงกับพูดไม่ออกไปเลย