ตอนที่ 112 ยื้อก็ยื้อ

ตอนที่ 112 ยื้อก็ยื้อ

หวังเหล่าผี่รอเพียงบันไดให้ลงอยู่แล้ว เขาแค่นเสียงหึ ไม่กล้าปล่อยแม้แต่ลมตดสักนิด แล้วร่วมกับป้าหวังพยุงหวังต้าเหนีรีบกลับบ้านไป

หัวหน้าหมู่บ้านอู๋เห็นหลิ่วเย่ยังชูมีดฟืนอยู่ เขามองแล้วก็ขนลุก รีบผ่อนเสียงลงกล่าวว่า “คือว่า หลิ่วเย่เอ๋ย เจ้าก็รีบวางมีดลงเสีย พวกเราอยู่หมู่บ้านเดียวกัน สุภาษิตโบราณว่ากันไว้ว่า ญาติห่างสู้เพื่อนบ้านใกล้ไม่ได้ เจ้าอย่ามักใช้มีดข่มขู่ผู้คนเลย หากพลาดทำใครบาดเจ็บขึ้นมาจะทำฉันใด เจ้ารีบเก็บมีดเสียเถิด”

หลิ่วเย่ยิ้มมุมปากอย่างเยาะหยันในดวงตา แล้วเอามือขวาที่ถือมีดฟืนไพล่ไว้ข้างหลัง “หึ คนไม่รุกรานข้า ข้าไม่รุกรานคน หากคนรุกรานข้า ข้าจะขุดหลุมศพบรรพบุรุษบ้านมันเสีย”