เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ในจังหวะที่เขาหลับตาลง เตรียมยอมรับความตายอยู่นั้น เสียงสะอื้นของเจียงเนี่ยนอันก็ดังแว่วออกมาจากหมอกทมิฬอย่างกะทันหัน
“พี่สาว!”
เมื่อหลงยวนได้ยินเสียงนี้ก็ละทิ้งปี้อิ่นเฮ่อทันที แล้วคลานกระเสือกกระสนพุ่งตรงไปยังหมอกทมิฬที่ค่อย ๆ สลายตัวลง
เสิ่นหนานสิงยิ่งไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ค่อย ๆ คลำทางเข้าไปข้างกายเจียงเนี่ยนอันทีละน้อย
จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงร่างอันอบอุ่นของเจียงเนี่ยนอัน และเห็นเธอนั่งอยู่บนพื้นอย่างปลอดภัย ขอบตาของเขาก็พลันแดงก่ำขึ้นมา
ร่างกายที่โซเซจวนเจียนจะล้มของเขาพิงลงบนร่างเธอเบา ๆ ปากพึมพำกับตัวเองไม่หยุด “ดีจริง ๆ ที่เธอไม่เป็นอะไร ดีเหลือเกินที่เธอไม่เป็นอะไร...”
ทุกถ้อยคำแฝงไปด้วยความหวาดผวาและความโล่งอกอย่างหาที่สุดมิได้ สั่นไหวระริกราวกับเปลวเทียนที่ใกล้ดับมอดกลางสายลม
“พี่สาว พี่ทำฉันตกใจแทบตายแล้ว...”