ตอนที่ 389 เสี่ยวจื่อได้สติ

น้ำทะเลซัดสาดเข้าหาชายฝั่ง ส่งเสียงดัง ‘ซ่าซ่า’

เสี่ยวหลงจ้านนั่งอยู่บนหาดทราย ในมือถือถุงผลไม้อบแห้งกินอย่างเอื่อยเฉื่อย

เสี่ยวจื่อดูดซับพลังงานติดต่อกันสองวันถึงหยุดลง จากนั้นก็เข้าสู่การหลับใหล

ถึงตอนนี้ก็สามวันแล้ว

ทั้งพี่สาวและพี่เขยต่างคาดเดาสถานการณ์ของมันไม่ถูก กลัวว่ามันจะยังต้องการพลังงานมากกว่านี้ ชั่วขณะนี้จึงไม่กล้าจากเกาะร้างไป

และพวกเขาก็อยู่บนเกาะแห่งนี้มาห้าวันแล้ว

“เฮ้อ~”

เสี่ยวหลงจ้านหันหลังกลับไปมองเกาะที่พืชพรรณลดหายไปหนึ่งในสาม ถอนหายใจออกมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

“น่าเบื่อจังเลยน้า~”

เขาหยิบก้อนหินเล็ก ๆ ข้างเท้าขึ้นมาก้อนหนึ่ง ขว้างลงทะเลสุดแรง