กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสิ่นหนานสิงมองเห็นเจียงเนี่ยนอันในศาลาเล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านพักตากอากาศ
เธอนั่งอยู่บนม้านั่งที่มีเบาะหนารอง มือเท้าคางมองดงกล้วยไม้กลายพันธุ์ที่กำลังพลิ้วไหวตามสายลมอยู่ข้าง ๆ พลางเหม่อลอย
“เนี่ยนอัน!”
เขาวิ่งเข้ามาในศาลา ย่อตัวลงครึ่งหนึ่งตรงหน้าเจียงเนี่ยนอัน เงยหน้ามองเธอด้วยสายตาเป็นห่วงและปวดใจ “ไม่เศร้าไปเลยนะ รอฉันระบายอารมณ์แทนเธอเอง”
“นายรู้เรื่องหมดแล้วเหรอ”
เจียงเนี่ยนอันก้มตัวลงซบ ถูเบา ๆ ที่ซอกคอของเขา น้ำเสียงแฝงความเหนื่อยล้าและความสงสัยอยู่บ้าง “ฉันไม่ได้เศร้า ฉันแค่คิดไม่ตกอยู่นิดหน่อย”
“เป็นพวกเขาที่คิดไม่ได้เองต่างหาก”
เสิ่นหนานสิงลูบหัวเธอเบา ๆ “รวมถึงความเฉยเมยแบบธุระไม่ใช่ด้วย”
“ธุระไม่ใช่เหรอ”