ตอนที่ 346 สถานสงเคราะห์เด็ก (4)

‘แกร๊ก——’

โครงเตียงที่ถูกเบียดอยู่ด้านในสุดส่งเสียงดังเบา ๆ ขึ้นมาฉับพลัน

“อะไรกัน ออกมานะ!”

ไฉหนิงหันขวับกลับไปอย่างรวดเร็ว เปลวเพลิงบนฝ่ามือพลันลุกพรึบสูงขึ้น ส่องสว่างภาพด้านหลังเตียงจนเห็นได้อย่างชัดเจน

“พวกเรา... พวกเราจะออกมาแล้ว เธออย่าตีพวกเรานะ~”

เสียงเด็กผู้หญิงไร้เดียงสาดังแว่วมาจากใต้เตียง จากนั้นเด็กตัวจิ๋วห้าคนที่ความสูงยังไม่ถึงขาของเธอเลยก็คลานออกมาจากใต้เตียง

แต่ละคนหน้าตามอมแมม ยืนเรียงแถวชิดติดเตียงอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ทำหน้าราวกับจะร้องไห้แต่ก็ไม่กล้าร้อง ทำเอาไฉหนิงมองแล้วใจอ่อนยวบ