ตอนที่ 339 สนามฝึกพิเศษ

รุ่งเช้าของวันถัดมา ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัวราง เจียงเนี่ยนอันค่อย ๆ ตื่นขึ้นมา แล้วเอื้อมมือไปคลำตำแหน่งข้างกายตามจิตสำนึก

ยังคงมีไออุ่นหลงเหลืออยู่ ทว่ากลับไม่เห็นแม้แต่เงาร่างของเสิ่นหนานสิง

เสียงพึมพำอย่างงัวเงียของเสี่ยวหลงจ้านแว่วมาจากระเบียงทางเดิน กำลังพูดคำประเภทที่ไม่เอา ยังจะนอนต่ออะไรกันทำนองนั้น

เจียงเนี่ยนอันลุกพรวดขึ้นมาทันที คว้าเสื้อมาคลุมแล้วเปิดประตูออกไป ก็เห็นเสิ่นหนานสิงหิ้วเสี่ยวหลงจ้านด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งหิ้วเสี่ยวเหลียงอัน กำลังก้าวเท้ายาว ๆ เดินลงไปชั้นล่าง

“พี่เสิ่น!” เจียงเนี่ยนอันร้องเรียกเขาไว้ แล้วชี้ไปที่เจ้าตัวเล็กทั้งสอง “เช้าตรู่ขนาดนี้พวกคุณกำลังทำอะไรกันเนี่ย”

“พี่สาว ช่วยผมด้วย!”