กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ลั่วอี้ เฉินหยาง...”
เจียงเนี่ยนอันหันไปมองลั่วอี้ทั้งสองคนที่มีสีหน้าซับซ้อน แล้วดึงตัวลั่วเยวี่ยที่ซ่อนอยู่ด้านหลังเธอออกมา
“เธอได้รับบาดเจ็บ”
แม้ฝนจะซาลงไปมากแล้ว แต่บาดแผลก็ไม่อาจตากฝนอยู่ตลอดเวลาได้
“อะไรกัน!”
ลั่วอี้และเฉินหยางสังเกตเห็นลั่วเยวี่ยตั้งแต่ตอนที่เธอวิ่งลงจากรถมาห้ามเจียงเนี่ยนอันแล้ว
ทว่าด้วยการกระทำของเสิ่นหนานสิงเมื่อครู่ ทั้งสองคนจึงไม่มีเวลาสนใจลั่วเยวี่ยที่แอบหนีออกมาชั่วคราว