ตอนที่ 242 ความจริง (2)

“พูดต่อสิ”

เสิ่นหนานสิงเอนตัวไปด้านหลัง สีหน้ากลับมาเรียบเฉยอีกครั้ง เขาก้มหน้าบีบนิ้วมือของเจียงเนี่ยนอันเล่นเบา ๆ และเกาคัดในอุ้งมือเธอเป็นพัก ๆ

“อย่าซนสิ!”

เจียงเนี่ยนอันตีเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง สายตาส่งสัญญาณเตือนว่าอย่ามากวนตอนเธอกำลังฟังเรื่องต่อ

เสิ่นหนานสิงเม้มปาก ดึงมือเธอขึ้นมาจุมพิตที่ริมฝีปากทีหนึ่ง จากนั้นถึงยอมกุมมือเธอไว้นิ่ง ๆ ไม่ขยับซุกซนอีก

เจียงเนี่ยนอันหน้าแดงขึ้นมาเพราะการกระทำสนิทสนมกะทันหันของเขา กำลังจะถลึงตาใส่

แต่เสิ่นหนานสิงกลับเบนสายตาหนีไปก่อนแล้ว เขามองทุกอย่างยกเว้นเธอ ทำท่าทางหน้าหนาไร้ยางอาย

เจียงเนี่ยนอันเกือบจะหลุดขำด้วยความโมโห แต่เมื่อต้องเผชิญกับสายตาจับจ้องของชายชราและเสิ่นซู่ สุดท้ายเธอจึงทำได้เพียงกระแอมเบา ๆ แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วยิ้มบาง ๆ ให้เสิ่นซู่ “คุณอาคะ ท่านพูดต่อเถอะ”