ตอนที่ 229 ทรัพย์สินแทบจะเกลี้ยงตระกูลแล้ว

อาทิตย์อัสดง ลำแสงสุดท้ายยามตะวันลับขอบฟ้าสาดส่อง เสิ่นหนานสิงขับรถมาถึงเบื้องหน้ากลุ่มอาคารโบราณอันโอ่อ่าที่สร้างอิงแอบแนวเขา

พืชพรรณส่วนใหญ่ที่เคยเติบโตแทรกแซงอยู่เดิมถูกกำจัดจนเกลี้ยง เหลือเพียงต้นไม้ดอกที่แค่แปดเปื้อนแต่ไม่ได้กลายพันธุ์ไว้ประดับประดา

ยามนี้กำลังผลิบานสดใส ลมสารทพัดผ่าน ดอกไม้ร่วงปลิดปลิวจากกิ่งก้าน ดุจดั่งห่าฝนบุปผาโปรยปรายร่วงลงมาจากฟ้า งดงามจับตายิ่งนัก

เสี่ยวหลงจ้านเพียงชำเลืองมองออกไปด้านนอกแวบหนึ่ง ก็ดึงสายตากลับมาอย่างไม่ค่อยสนใจ

ที่พักอาศัยของเผ่ามังกรเขียวของพวกเขาตระการตาและหรูหรากว่านี้ตั้งเยอะ

เจียงเนี่ยนอันชี้สิ่งปลูกสร้างที่แล่นผ่านไปนอกหน้าต่างไม่ขาดสายพลางถามเสิ่นหนานสิง “พี่เสิ่น ตรงไหนคือบ้านของพี่เหรอ”

“ทั้งหมดนี่แหละ แต่เรือนหลักยังอยู่ข้างหน้า”

“ทั้งหมดเลยเหรอ”

เจียงเนี่ยนอันเบิกตากว้างขึ้นมาทันควัน มองสิ่งปลูกสร้างตรงหน้าที่ทอดตัวยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา ในใจผุดประโยคหนึ่งขึ้นมา นี่มันความร่ำรวยล้นฟ้าชัด ๆ เลย~