กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“คนที่คิดจะยอมจำนนต่อศัตรูแล้วแพร่งพรายความลับ สมควรตาย!”
คนที่เป็นหัวหน้าไม่ได้มีความกระอักกระอ่วนหลังจากถูกจับได้ว่าลอบลงมือ มีเพียงสายตาที่มองไปยังชายคนนั้นที่ยิ่งทวีความเย็นชา
“แกผายลมเถอะ พ่อหมดสติมาตลอด ไปแพร่งพรายความลับตอนไหนกัน!”
ชายคนนั้นตะโกนอย่างเดือดดาล
เขาเองก็อยากจะใช้การแพร่งพรายความลับแลกกับทางรอดอยู่หรอก แต่เขามีโอกาสนั้นเสียที่ไหนล่ะ!
นี่มันไม่ใช่ว่าเพิ่งเตรียมจะพูด ก็ถูกพวกนั้นขัดขวางไว้หรอกหรือ...
ชายคนนั้นแอบบ่นพึมพำในใจ
หัวหน้าขมวดคิ้วภายใต้หน้ากาก เอ่ยถามอย่างไม่เชื่อน้ำหน้า “แกไม่ได้แพร่งพรายความลับ?”