เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากถอยมาถึงระยะปลอดภัยแล้ว ต้าหวังก็สะบัดหัวอย่างแรง อาการวิงเวียนที่ทำให้มันไม่สบายตัวนั้นถึงได้สลายหายไป
เมื่อเห็นว่ามันไม่เป็นอะไรแล้ว เจียงเนี่ยนอันก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เมื่อครู่เธอก็ได้กลิ่นหอมแปลกประหลาดนั่นเหมือนกัน แต่ทำไมเธอถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะ
หรือว่ากลิ่นนี้จะได้ผลแค่กับสัตว์กลายพันธุ์เท่านั้น
“เนี่ยนอัน!”
เมื่อเห็นเจียงเนี่ยนอันพาต้าหวังถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว เสิ่นหนานสิงก็ใจหายวาบ รีบพุ่งตรงเข้ามาทันที
“ฉันไม่เป็นไร”
เจียงเนี่ยนอันส่ายหน้าให้เขา สายตาจับจ้องไปที่ต้นหลิวคอเอียง
ต้นหลิวคอเอียงยังคงสะบัดกิ่งหลิวอย่างบ้าคลั่งด้วยความตื่นเต้น พยายามทำให้เจียงเนี่ยนอันกลายเป็นปุ๋ยของมัน
เสิ่นหนานสิงเห็นเจียงเนี่ยนอันไม่เป็นอะไรถึงได้วางใจลงได้ เขาหันไปมองต้นหลิวคอเอียงแล้วบ่นออกมาอย่างไร้ความปรานี “น่าเกลียดจริง!”