กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เขาค่อย ๆ วางเธอลงบนเตียง ดึงผ้าห่มมาคลุมให้เรียบร้อย
ซูจือง่วงจนหนังตาปิดแทบจะยกไม่ขึ้น พอหัวแตะหมอนก็พึมพำอะไรไม่ชัดสักคำ พลิกตัวขดเป็นก้อนกลม
กู้เหยียนยืนอยู่ข้างเตียงมองเธออยู่สองสามวินาที มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก้มลงจูบหลังใบหูของเธอหนึ่งครั้ง แล้วอ้อมไปอีกฝั่งของเตียง ดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนก่อนจะปิดไฟ
ในความมืด ซูจือซุกเข้าหาแผงอกของเขาอย่างสะลึมสะลือ เสียงเบาจนแทบฟังไม่ชัด:
“……ราตรีสวัสดิ์”
กู้เหยียนกระชับแขนที่โอบรอบเอวของเธอให้แน่นขึ้น คางแตะเบา ๆ ที่กลางศีรษะของเธอ แล้วตอบเสียงต่ำ:
“ราตรีสวัสดิ์ ที่รัก”
ซูจือขานรับเบา ๆ “อือ” แล้วไซ้เข้าหาเขาในอ้อมกอดอีกนิด ไม่นานก็หลับสนิท