กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เมื่อตอนที่กู้เหยียนเดินลงมาจากชั้นบน เธอเพิ่งดื่มน้ำหมดแก้ว กำลังพิงเคาน์เตอร์กลางครัวปล่อยใจลอยอย่างไร้ธุระ
เขาเดินมาข้าง ๆ เธอ ดึงแก้วน้ำเปล่าจากมือเธอไป “ยืนทำอะไร ไปนั่งบนโซฟาสิ”
ซูจือมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดยังสว่างจ้า ยังอีกนานกว่าจะถึงเวลามื้อเย็น
เธอเดินเอื่อย ๆ ไปที่ห้องรับแขก นั่งลงบนโซฟา หยิบรีโมตขึ้นมาเปิดช่องรายการโทรทัศน์ไปเรื่อย ๆ อย่างเบื่อหน่าย แล้วก็วางลง
เธอเอนหลังพิงพนัก ปล่อยใจลอยต่อ
กู้เหยียนมองเธอแวบหนึ่ง “เบื่อเหรอ”
ซูจือพยักหน้า “อือ ไม่มีอะไรทำ”
ดวงตาของเธอว่างเปล่า