กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ซูจือเปลี่ยนกลับมาใส่เสื้อผ้าของตัวเอง พอเดินออกจากห้องถ่ายทำ ทั้งตัวก็รู้สึกเบาสบายขึ้นมาก
เธอยืดขี้เกียจเต็มที่ กระดูกดังกร๊อบเสียงหนึ่ง แล้วถอนหายใจยาว
“เลิกกอง เลิกกอง เลิกกอง! คืนนี้ใครอย่าเอ่ยคำว่าทำงานกับฉันเป็นอันขาด!”
หลานม่านเหวินเดินตามหลังเธอ มือเลื่อนดูโทรศัพท์มือถือไปพลางถาม “ให้ฉันไปส่งเธอที่บ้านไหม?”
ซูจือไม่หันกลับไป “ไม่ต้อง ไม่ต้อง มีคนมารับ”
หลานม่านเหวินเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง “ใคร?”
ซูจือหันกลับมา ยิ้มตาหยีแล้วทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง “ที่รักของฉัน”
หลานม่านเหวินทำหน้านิ่งมองเธอสองวินาที ขี้เกียจซักต่อ โบกมือ “ได้ ไปเถอะ”