กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
กู้เหยียนยังคงไม่พูด
ซูจือเริ่มรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ ในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นมองเขา สบกับดวงตาคมเข้มของเขา แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง:
“……นายมองฉันแบบนี้ทำไม?”
กู้เหยียนไม่ตอบ เพียงก้มลงไปกัดริมฝีปากที่เมื่อครู่ยังพูดไม่หยุดของเธอเบา ๆ
ซูจือแข็งไปทั้งตัวเพราะการกระทำนี้ของเขา คำพูดขาดหายทันที
เขาถอยออกไปเล็กน้อย มองเธอ เสียงต่ำ ๆ กับแหบพร่าเล็กน้อย: “พูดจบหรือยัง?”
ซูจือเม้มริมฝีปาก ใบหูเริ่มร้อนผ่าวอีกครั้ง เสียงเบากว่าเมื่อครู่ครึ่งหนึ่ง: “……พูดจบแล้ว”
กู้เหยียนเข้าใกล้
ซูจือซุกเข้าอ้อมเขาไปเลย: “ห้าม!”