ตอนที่ 134 ปิดไมค์แล้ว

สายตาของเสิ่นอี้หวยหยุดอยู่ที่แขนของกู้เหยียนที่แดงก่ำครึ่งวินาที คิ้วข้างหนึ่งกระตุกขึ้น สีหน้าไม่มีความกังวลเลย กลับมีแววหยอกล้อเล็ก ๆ

เขาเอ่ย เสียงไม่ดัง พอดีให้ฝั่งนี้ได้ยิน:

“คุณชายกู้ แขนยังไหวไหม? เมื่อกี้ที่ตีไปหลายที ผมไม่ได้ยั้งแรงเลย”

กู้เหยียนสีหน้าไม่เปลี่ยน ตอบเพียงเบา ๆ: “ความแม่นยำในการเล็งของคุณชายเสิ่น ดีกว่าตอนซ้อมยิงเป้าเมื่อปีนั้นหน่อยหนึ่ง”

เสิ่นอี้หวยหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง ไม่รับคำนี้ เขาวางลูกบอลน้ำลง เดินไปข้างหานจิ้งเสวี่ย

ลมหายใจของหานจิ้งเสวี่ยผิดจังหวะเล็กน้อย ขมับมีเหงื่อบาง ๆ