ตอนที่ 87 ไม่เคยเป็นนกกระจอกทองที่ต้องหลบใต้ปีก

ประตูถูกผลักเปิดออก กู้เหยียนเดินเข้ามา

เขาสวมชุดใส่ในบ้าน แสงยามเช้าลอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามา วาดโครงร่างอันสง่างามรอบตัวเขา

สายตาของเขาตกลงบนใบหน้าเธอ สงบมาก ต่างจากแววตาแบบนั้นในรถเมื่อคืน

หัวใจของซูจือเต้นเร็วมาก เธอไม่กล้าสบตากันกับเขาตั้งแต่แรก สายตาเลื่อนลอยตกลงบนกระดุมเม็ดที่สองของเสื้อเชิ้ตเขา แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไป

ซี๊ด! ลูกกระเดือกนี่...

ไม่สิ ซูจือ ในหัวฉันกำลังคิดอะไรอยู่!!

ตอนนี้มันใช่เวลามองลูกกระเดือกเหรอ?!!

เธอก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว แก้มเริ่มร้อนขึ้นโดยควบคุมไม่ได้

ในอากาศราวกับมีแรงตึงเครียดละเอียดอ่อนที่ไร้เสียง ซึ่งมีเพียงเธอเท่านั้นที่สัมผัสได้แผ่กระจายอยู่