กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ร่างลอยขึ้นกะทันหัน ความรู้สึกไร้น้ำหนักทำให้ซูจืออุทานเบา ๆ ความง่วงที่เหลืออยู่ถูกสะบัดหายไปกว่าครึ่ง
เธอเอื้อมมือโดยสัญชาตญาณ ในความลนลานก็โอบรอบคอของกู้เหยียนไว้แน่น ร่างทั้งร่างแนบสนิทกับอ้อมกอดของเขาโดยไม่มีช่องว่าง
“กู้เหยียน นาย……” เธอเงยหน้าขึ้น สบกับแนวกรามของเขาที่อยู่ใกล้จนแทบสัมผัส
เธอสัมผัสได้ชัดถึงเสียงหัวใจที่ส่งมาจากอกของเขา และไออุ่นที่ลอดผ่านเสื้อผ้ามา
กู้เหยียนกระชับแขน โอบเธอเข้ามาในอ้อมกอดอีกนิด ปรับเป็นท่าที่สบายกว่าและ……ใกล้ชิดกว่า
“อย่าขยับ เดี๋ยวตก”
เสียงของเขาต่ำกว่าปกติเล็กน้อย มีความแหบพร่าที่แทบจับไม่ได้ สายตามองตรงไปข้างหน้าไม่ได้ก้มลงมองเธอ เขาอุ้มเธอหมุนตัว ใช้ส้นเท้าปิดประตูรถอย่างคล่องแคล่ว