ตอนที่ 62 อย่าตีผม! ผมรักเธอ!

ห้าคำสุดท้ายเบาแสนเบา ทว่ากลับตกลงกลางใจกู้เหยียนอย่างหนักอึ้ง

เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น ไม่มีความลังเลเลย “ไม่หรอกครับ แต่ก่อนผมไม่เข้าใจ ต่อจากนี้ จะไม่เป็นแบบนั้นอีก”

ซูวั่งจินจึงเผยรอยยิ้มที่ผ่อนคลายออกมาอย่างแท้จริง ตบไหล่เขา “ดี แล้วก็ดื่มชา”

ตอนนั้นเอง ซูจือเดินออกมาพร้อมตำราเย็บเล่มหนาเล่มหนึ่ง “ปู่ เล่มนี้หรือเปล่าคะ อุ๊ย หนักจัง!”

หัวข้อนั้นถูกพลิกผ่านไปอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับบทสนทนาสั้น ๆ ระหว่างชายหนุ่มกับชายชราเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นเลย

……

ตอนเย็น ซูจือถูกลุงเฉินเรียกไปที่ห้องครัวเพื่อ “ชี้แนะ” เมนูมื้อเย็น (ที่จริงก็คือแอบกินติ่มซำที่เพิ่งยกออกจากเตา)