กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
กู้เหยียนก้มตัวลงอย่างว่าง่าย
ชายหนุ่มไหล่กว้างเอวคอด เรือนร่างได้สัดส่วนคมชัด
ตอนที่นิ้วมือซูจือแตะโดนหลังส่วนเอวของเขา เธอชะงักนิดหนึ่ง รีบผูกเชือกให้เรียบร้อย แล้วถอยหลังออกไป:
“เสร็จแล้ว! ฉันไปนะ!”
พอเธอหันหลังกลับ ข้อมือของเธอก็ถูกจับไว้เบา ๆ
ซูจือชะงักนิดหนึ่ง จากนั้นสะบัดออกแล้ววิ่งหนีไป
【จิ้นน้ำตาลแต่ไม่ตาบอด (ฉบับใส่แว่นกันแดด)】: อ๊ากกกกกก ฉัน ฉัน ฉันไม่ได้ดูผิดใช่ไหม! พระเจ้า! เทพเหยียนดึงเธอไว้!
【ใช้ขนมเส้นเผ็ดติดสินบนยมราชเพื่อต่อวันหยุด】: คุณ คุณ คุณไม่ได้ดูผิด ฉันก็เห็น!
【ตกใจมาก ยังมีเรื่องที่พั่งหู่อย่างฉันไม่รู้ด้วย】: มีอะไรจริง ๆ ด้วย......นี่ไม่ใช่ความสัมพันธ์ธรรมดาแน่ พวกคุณรอไว้เลย ฉันจะระดมทุกความสัมพันธ์ของฉันไปสืบให้หมด!!
【มีวาทศิลป์ไม่เกิดประโยชน์ มีวาทศิลป์จึงเกิดประโยชน์】: ไปเถอะ พวกเราจะรอคุณกลับมา