บทที่ 11

บทที่ 11

เมิ่งจินถังเช็ดกระบี่ในมือด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

— ในช่วงเริ่มต้นการเป็นผู้เล่นฝึกหัด การจะได้พบกับมอนสเตอร์รูปทรงมนุษย์ใกล้กับพื้นที่ทำการของสำนักนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย หากอีกฝ่ายไม่เป็นฝ่ายจู่โจมเข้ามาก่อน เมิ่งจินถังก็คงอยากจะจับตัวเอาไว้เพื่อเค้นถามเสียหน่อยว่า ในช่วงเวลานี้เขาเคยพบเจอผู้มีชีวิตรอดคนอื่นหลงเหลืออยู่บนภูเขานี้บ้างหรือไม่

จนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต คนทรยศแห่งสำนักเตี่ยนชางผู้นั้นก็ยังคงเต็มไปด้วยความฉงนสนเท่ห์ เหตุใดเขาจึงมาพบเจอดรุณีชุดเขียวผู้มีฝีมือฉกาจกลางหุบเขาลึกเช่นนี้ และดรุณีชุดเขียวผู้นั้นค้นพบว่าเขาซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ได้อย่างไร?

ในเรื่องนี้ เจ้าสำนักเมิ่งแห่งสำนักหานซานทำได้เพียงกล่าวอย่างนึกเสียดายว่า มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับทักษะการสังเกตส่วนตัวหรือประสบการณ์ในยุทธภพแต่อย่างใด หัวใจสำคัญอยู่ที่การตั้งค่าของตัวเกมต่างหาก

เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่แฟนตาซีเกินจริง เมื่อมีบุคคลภายนอกอยู่ด้วย ผู้เล่นจะไม่สามารถเก็บวัตถุดิบที่รวบรวมได้ลงในช่องเก็บของส่วนตัวได้โดยตรง แต่จำต้องผ่านการกระทำขั้นกลางเสียก่อน เช่น “เก็บเข้าสู่อ้อมกว้าง” “สอดเข้าแขนเสื้อ” หรือ “ใส่ลงในถุงคาดเอว”

วินาทีที่เมิ่งจินถังตระหนักว่าการควบคุมของตนจู่ๆ ก็ไร้การตอบสนอง เธอก็ล่วงรู้ได้ในทันทีว่ากำลังมีคนแอบซุ่มดูอยู่

หลังจากใช้กระบี่ปลิดชีพคนทรยศสำนักเตี่ยนชางผู้นั้นแล้ว นอกจากแต้มประสบการณ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ระบบยังแจ้งเตือนเมิ่งจินถังว่าเธอได้รับถุงสะพายที่อีกฝ่ายพกติดตัวมาด้วย