กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 337 อย่าแย่งคิลหลี่เจี่ย!
ทีมในฝันไม่มีความกดดันเลยไม่ว่าจะเจอกับทีมไหน การแข่งขันตลอดสองวันที่ผ่านมาก็เป็นไปอย่างสบาย ๆ พริบตาเดียวพวกเขาก็มาถึงสนามแข่งรอบชิงชนะเลิศแล้ว
“แข่งเกมนี้จบ เราก็ต้องกลับประเทศแล้วใช่ไหม?” ลู่เจินขยับคออย่างเกียจคร้าน ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายไม่น้อย
เซี่ยปิงหลีดูผ่อนคลายยิ่งกว่าเสียอีก ถ้ามีโซฟาสักตัว เธอคงอยากทิ้งตัวลงนอนทันที “กลับไปเราหาอะไรกินกันก่อนดีไหม? ฉันคิดถึงอาหารในประเทศมากจริง ๆ …”
“อย่างน้อยช่วงสองสามวันนี้ก็มีพี่เซียวอยู่เป็นเพื่อนเธอไม่ใช่เหรอ…” จ้าวเฉินไป๋ทำหน้าตาน้อยใจ “ฉันไม่ได้เจอเยวียนเยวียนของพวกเรามานานแล้ว…”
เย่ซิงเองก็พิงกำแพงอย่างไร้เรี่ยวแรง “ฉันก็คิดถึงเวยเวยของพวกเรามากเหมือนกัน…”
อันหมิงยอง ๆ อยู่บนพื้น เบะปากกลอกตา “พวกนายนี่น่ารำคาญจริง ๆ”
เซี่ยปิงหลีไม่ได้สนใจคำพูดของพวกเขา ยังคงจมอยู่ในโลกแห่งการสั่งอาหารของตัวเอง “อยากกินหม้อไฟจัง… ที่นี่ไม่มีแม้แต่หม่าล่าทั่งเลย… อยากกลับบ้านจัง…”
คู่แข่งของทีมในฝันในรอบชิงชนะเลิศคือทีมมาเลเซีย แม้รอบชิงชนะเลิศจะใช้รูปแบบการแข่งขัน BO5 แต่ทางทีมในฝันก็ไม่ได้คิดจะยอมแพ้แม้แต่เกมเดียว อย่างไรเสีย นี่เป็นการแข่งขันระดับนานาชาติที่พลังห่างชั้นกันอย่างชัดเจน ต่อให้ทีมมาเลเซียจะไม่ได้อ่อนแอในบรรดาทีมโพ้นทะเล แต่ถ้าแพ้สักเกมก็ยังน่าอับอายอยู่ดี