กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 329 ตอนเด็กฉันเคยระเบิดบ่อส้วม
นิสัยการใช้ชีวิตของทุกคนแทบไม่ต่างกัน ยกเว้นเซียวโม่อวี่ที่เคยชินกับเวลาทำงานปกติแล้ว คนอื่น ๆ แทบไม่มีใครตื่นในช่วงเช้าเลย แม้แต่ลู่เจินที่ตื่นเช้าเป็นพิเศษ พอปลุกสวีอี้เจ๋อเสร็จก็ถูกลากกลับห้องไปนอนต่อ
พอใกล้เที่ยง ทุกคนก็ค่อย ๆ ตื่นกันจนครบ หานเฟยถูกความร้อนปลุกให้ตื่น ตอนออกจากห้องตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ดูไม่เหมือนเพิ่งตื่นนอน แต่เหมือนเพิ่งอบไอน้ำมา
“พี่เซียว คืนนี้ฉันนอนห้องเดียวกับนายได้ไหม” หานเฟยขยับเข้าไปหาเซียวโม่อวี่แทบอยากกระดิกหาง
เซียวโม่อวี่ตอบโดยไม่ต้องใช้เวลาคิดแม้แต่น้อย “เป็นไปไม่ได้”
หานเฟยหันไปมองฟู่จิ่งเฉินที่นั่งเรียกสติอยู่บนโซฟา “ปู้อวี่ ฉันสลับห้องกับนายได้ไหม”
ฟู่จิ่งเฉินเหลือบตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน เขาไม่ถืออยู่แล้วว่าจะนอนห้องเดียวกับใคร “ทำไมล่ะ”
หานเฟยเช็ดเหงื่อที่คอ “จื่อหานเปิดแอร์ยี่สิบแปดองศาตอนนอน”
“ไม่เอา” ฟู่จิ่งเฉินโบกมือปฏิเสธ “ฉันทนร้อนไม่ได้”
ฉีจิ่งหานก็ล้างหน้าล้างตาเสร็จและเดินออกมาพอดี ดูเหมือนเมื่อคืนจะนอนหลับสบาย เขายืดเส้นยืดสายอย่างสดชื่น “ยี่สิบแปดองศาสบายมาก อากาศไม่หนาวไม่ร้อน ดีต่อสุขภาพด้วย~”