กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 317 ตัวแทนถนนคังผิงประจำบ้านเราไม่อยู่ใต้การดูแลของวงการบันเทิง
เย่ซิงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี แถมยังมอบคุณค่าทางอารมณ์ให้อย่างเต็มเปี่ยม เขาประสานมือคารวะแล้วพูดว่า “ฝ่าบาท! กระหม่อมขอร้องฝ่าบาท!”
ฉีจิ่งหานที่อยู่ข้าง ๆ แทะปีกไก่ไปพลางกลอกตาไปพลาง “นายประจบเก่งจริง ๆ …”
“ประจบอะไรกัน ฟังดูหยาบคายจะตาย~” เย่ซิงทำท่าราวกับพูดมีเหตุผลเต็มที่ “มีวัฒนธรรมหน่อยได้ไหม นี่เรียกว่าการประจบสอพลอ!”
เซี่ยปิงหลีถูกเขาทำให้ขำ “มิน่าล่ะ ฮ่องเต้สมัยโบราณถึงได้โปรดปรานขุนนางกังฉินเป็นพิเศษ ขุนนางกังฉินพูดจาไพเราะจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ~”
พวกเขาผลัดกันโต้เถียงหยอกล้อกันไปมา ไม่นานก็เห็นหลวี่ข่ายเดินออกมาพร้อมกีตาร์ไฟฟ้าสะพายหลัง เขาจงใจเปลี่ยนชุดให้ดูคล้ายชุดสำหรับการแสดงมากขึ้น แจ็กเก็ตหนังสีดำเข้าคู่กับเสื้อด้านในโทนสีเดียวกัน ปลดกระดุมตรงคอเสื้อ เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าที่ดูดี รอบคอสวมปลอกคอหนัง ทั้งชุดมีสไตล์พังก์ ส่วนทรงผมก็ให้ผู้ช่วยจัดแต่งอย่างพิถีพิถัน เห็นได้ชัดว่าเขาให้ความสำคัญกับการแสดงครั้งนี้มาก
แม้ทีมงานรายการจะไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าจะมีการแสดง แต่หลวี่ข่ายคิดว่าหากมีโอกาสได้แสดง เขาก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด
สำหรับเขาแล้ว การแสดงบนเวทีคือความสุขอย่างหนึ่ง
ทันทีที่หลวี่ข่ายปรากฏตัว ทุกคนก็ช่วยสร้างบรรยากาศให้อย่างเต็มที่ เสียงโห่ร้องและเสียงกรีดร้องดังขึ้นต่อเนื่อง บางคนถึงกับเปิดแฟลชโทรศัพท์มือถือเพื่อช่วยกระตุ้นบรรยากาศ