กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 312 แก้มแดงของสาวน้อยชนะคำพูดนับพัน
[ไม่นึกเลยว่าเย่ซิงจะวิ่งได้เร็วขนาดนี้]
[น่าเสียดายแทน SY จริง ๆ ที่ส่วนใหญ่อันหมิงเล่นเหมือนบอทฝึกเล่นเกินไป]
[อันหมิงเหมือนคนที่กำลังจะอึราดกางเกงแล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ แต่ก็ไม่กล้าก้าวขาใหญ่เกินไป]
[พอได้แล้ว ไว้หน้าคนวัยสามสิบอย่างพวกเราหน่อย]
หลังการแข่งขันวิ่งผลัด ก่อนถึงรายการประเภททีมถัดไปมีการแทรกรายการเดี่ยวเข้ามาหนึ่งรายการ ถือเป็นการให้ทุกคนได้พักหายใจและผ่อนคลาย แน่นอนว่าเซี่ยปิงหลีที่สมัครทุกรายการไม่นับรวม
“ฉันไม่แข่งแล้ว ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว…” เซี่ยปิงหลีไม่ได้เหนื่อยจริง ๆ หรอก แต่ยังขวัญผวากับเรื่องน่าอายที่เกิดขึ้นในการวิ่งผลัดเมื่อครู่นี้ “หน้าตาทั้งชีวิตของฉันเสียไปวันนี้หมดแล้ว…”
จี้เฟิงยื่นเสวี่ยเกาให้เธอแท่งหนึ่ง แล้วเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เหลือแข่งอีกไม่กี่รายการเอง ยอมแพ้ตอนนี้ก็เสียแรงเปล่านิดหน่อยนะ~”
เซี่ยปิงหลีไม่เคยปฏิเสธเสวี่ยเกาอยู่แล้ว แม้สีหน้าจะดูไม่ค่อยพอใจนัก แต่ปากเล็ก ๆ ก็ยังเลียเสวี่ยเกาในมืออย่างว่าง่าย พร้อมพึมพำเสียงเบา “โค้ชใจดำเอาเปรียบนักกีฬา… ยังใช้เสวี่ยเกามาปั่นหัวฉันอีก…”
รายการเดี่ยวแรกคือการยิงจุดด้วยฟุตบอล ประตูฟุตบอลถูกแบ่งออกเป็น 9 ส่วนตามระดับความยาก นักกีฬาแต่ละคนมีโอกาสยิงเข้าจุดทั้งหมด 5 ลูก แล้วจัดอันดับตามคะแนนสะสม