เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 195 ให้ฉันปรนนิบัตินายคนเดียวไม่พอเหรอ?
เซี่ยปิงหลีดึงเซียวโม่อวี่มาที่โซฟาด้านข้างด้วยสีหน้ากระตือรือร้น ตบเบาะนั่งเบา ๆ พลางออกคำสั่ง “มาตรงนี้ นอนลงดี ๆ”
เซียวโม่อวี่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เขาทอดกายนอนลงตรงนั้นทันที ดวงตาจ้องมองเธอเขม็ง ไม่ปิดบังความปรารถนาอันตรงไปตรงมาในแววตาแม้แต่น้อย
เซี่ยปิงหลียกขาขึ้นข้างหนึ่ง หัวเข่าแนบชิดข้างเอวของเซียวโม่อวี่เบา ๆ ยันรับน้ำหนักไว้บนเบาะนั่ง ดูแล้วกำลังวาดลวดลายบนแผงอกของเขาอย่างตั้งอกตั้งใจจริง ๆ
แม้จะบอกว่าสภาพเปลือยท่อนบนแบบนี้ของเซียวโม่อวี่เซี่ยปิงหลีจะเห็นอยู่บ่อยครั้ง ทว่าเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาเร่าร้อนของสาวน้อยของตน เขาก็ยังรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง อีกทั้งเซี่ยปิงหลียังวาดอย่างตั้งใจ อาจเป็นเพราะอยากมองให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ใบหน้าของเธอจึงยื่นเข้ามาใกล้มาก เซียวโม่อวี่สัมผัสได้ถึงลมหายใจแผ่วเบาที่เด็กสาวพ่นออกมา ซึ่งรินรดลงบนผิวเนื้อเปลือยเปล่าของเขาราวกับมีแต่ก็เหมือนไม่มี
เซียวโม่อวี่ไม่เคยรู้สึกว่าเวลาผ่านไปอย่างทรมานขนาดนี้มาก่อน ทั้งที่เมื่อครู่เขายังเป็นห่วงว่าเซี่ยปิงหลีใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นเกินไปจนจะเป็นหวัด แต่ตอนนี้ตัวเขาเองกลับร้อนจนเหงื่อเริ่มผุดซึมไปทั่วร่างแล้ว
“เปิดแอร์ร้อนเกินไปหรือเปล่านะ นายเหงื่อออกหมดแล้วเนี่ย...” เซี่ยปิงหลีหยุดพู่กันในมือ ยกมือขึ้นช่วยพัดลมให้เซียวโม่อวี่ หวังจะพัดพาเหงื่อที่ผุดขึ้นบนตัวเขาให้แห้งไป “ทำสีของฉันเลอะหมดแล้ว...”