กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 144 ต่อให้เธอตะโกนจนเสียงแหบก็ไม่มีใครมาช่วย
เซี่ยปิงหลีกอดหัวชุดมาสคอตกบตัวใหญ่ของตัวเองขึ้นรถบัส ใบหน้าใต้หน้ากากหัวชุดแดงก่ำจนแทบจะมีควันลอยออกมา เธอเบียดตัวเข้าไปข้างกายเซียวโม่อวี่อย่างยากลำบาก “โม่อวี่… ซิปฉันมันติด… ถอดไม่ออก…”
เซียวโม่อวี่มองหน้ากบที่อยู่ตรงหน้า เมื่อรวมเข้ากับน้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนิ่มของสาวน้อยบ้านตัวเอง ก็ขำจนน้ำตาแทบไหล “เธอถอดหัวชุดออกก่อนสิ…”
“นายขำอะไร” หัวกบของเซี่ยปิงหลียื่นเข้าไปประชิดใบหน้าของเซียวโม่อวี่ยิ่งกว่าเดิม ดูแล้วตลกชวนหัวเราะอย่างบอกไม่ถูก “นี่นายรังเกียจฉันแล้วเหรอ”
พอยื่นเข้ามาใกล้ขนาดนี้ เซียวโม่อวี่ก็ยิ่งหัวเราะหนักขึ้นไปอีก พลางหัวเราะพลางช่วยรูดซิปให้เซี่ยปิงหลี “เปล่า… ฉันจะไปรังเกียจเธอได้ยังไง”
“งั้นนายก็อย่าขำสิ!” เซี่ยปิงหลีรู้สึกอับอายจนโมโหขึ้นมา ปากเล็กยื่นสูงจนดันส่วนปากของหน้ากากนูนตามไปด้วย ราวกับเห็นปีศาจกบกำลังทำปากจู๋ “ความรักช่างเปราะบางจริง ๆ…”
ตกกลางคืน ในฐานทีม SY เซี่ยปิงหลีมองดูการล้อเลียนและพูดคุยของบรรดาแฟนคลับบนเวยป๋อแล้วก็ตกอยู่ในห้วงความคิด
[กบตัวนั้นทำเอาฉันขำจนจะบ้าตายแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ เอิ๊ก]
[ต้องเป็น Queen แน่ ๆ! มีแค่เธอคนเดียวที่ไม่ขึ้นรถ! ท่าทางตอนวิ่งก็เหมือนเปี๊ยบ!]
[ฮ่า ๆ ๆ เดินหาหัวไปทั่ว ขำจนจะขิตแล้ว]