เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 106 ต่อไปเธอจะใช้ความรุนแรงในครอบครัวกับฉันไหม?
สถานีตำรวจ ภายในห้องสอบสวนมีเพียงโคมไฟพับได้หนึ่งดวงที่เปิดอยู่ แสงสีขาวแสบตาส่องให้เห็นใบหน้าอัปลักษณ์บิดเบี้ยวของหวังสิงเจา มือทั้งสองข้างของเขาถูกใส่กุญแจมือติดไว้กับเก้าอี้ ขากางเกงข้างหนึ่งว่างเปล่า แกว่งไปมาอยู่กลางอากาศ เขาดูผอมกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก มองแล้วไม่ต่างจากผีร้ายที่คลานกลับมาจากนรก แม้แต่ตอนนี้เขายังหัวเราะอยู่
“เครื่องแบบตำรวจของนายเอามาจากไหน?” ตำรวจผู้รับผิดชอบการสอบสวนนั่งอยู่ตรงหน้าเขา น้ำเสียงราบเรียบราวกับผิวน้ำ ทว่าหากสังเกตให้ดีจะเห็นว่าขอบตาของเขาแดงก่ำเล็กน้อย
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!” สีหน้าของหวังสิงเจาบิดเบี้ยวอย่างผิดปกติ เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฉันแค่ยืนอยู่ในน้ำแล้วร้องขอความช่วยเหลือ ไอ้โง่นั่นก็เข้ามาแล้ว! จากนั้นฉันก็กดเขาลงไปในน้ำสุดแรง… เขายังดิ้นกระแด่ว ๆ อยู่เลย! ดิ้นอยู่พักหนึ่ง นายเดาสิว่าเกิดอะไรขึ้น? ตายแล้ว! ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
ตำรวจผู้สอบสวนกำปากกาแน่น กำหมัดขณะจดบันทึกความผิดของมารร้ายคนนี้ทีละคำ ตัวอักษรที่เขาเขียนหนักแน่นรุนแรงจนแทบอยากจิ้มทะลุสมุด
ที่จริงแล้ว เขาอยากจะแทงสัตว์เดรัจฉานตรงหน้าให้พรุนเสียมากกว่า