กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 82 ดูพี่เซียวสิ ผู้ชายแก่ ๆ นี่ดีจะตาย!
“พี่เซียว เมื่อคืนพี่พาฉันกลับไปส่งที่ห้องเหรอคะ” เซี่ยปิงหลีเดินลงบันไดมา เซียวโม่อวี่กำลังนั่งเล่นแรงก์อยู่บนโซฟา เดิมทีเธออยากจะพูดว่า “อุ้มกลับห้อง” แต่ก็รู้สึกว่าคำนี้เหมือนจะดู…กำกวมไปหน่อยหรือเปล่านะ
“อืม” เซียวโม่อวี่ตอบรับเสียงเรียบ เขาเงยหน้าขึ้นมองยัยหนูตัวแสบที่ชอบโวยวายคนนี้ ตั้งแต่คราวที่แล้วที่เธอเป็นไข้จนต้องเข้าโรงพยาบาลและโดนเขาดุสั่งสอนไป ในที่สุดเด็กคนนี้ก็รู้จักที่จะไม่วิ่งเพ่นพ่านด้วยเท้าเปล่าเสียที “เมื่อวานแมวของเธอมาขอความช่วยเหลือจากฉัน ฉันก็เลยอุ้มเธอกลับไป”
พอเซี่ยปิงหลีได้ยินคำว่า “อุ้ม” หน้าก็ยังอดแดงระเรื่อขึ้นมานิด ๆ ไม่ได้ เพื่อคลายความขัดเขิน เธอจึงหันไปอุ้มเจ้าแมวเหมียวของตัวเอง “เสวี่ยเกาตัวน้อย ที่แท้ก็มีแกที่ดีกับแม่ที่สุดจริง ๆ! มามะ แม่ขอหอมฟอดหนึ่ง!”
เซียวโม่อวี่ควบคุมเกมอย่างชำนาญ พลางยกยิ้มมุมปากหัวเราะเบา ๆ “ทั้งที่ฉันเป็นคนอุ้มเธอกลับไปแท้ ๆ ทำไมมันถึงได้หอมแต่ฉันไม่ได้ล่ะ”
“กรี๊ด!” เซี่ยปิงหลีร้องลั่น มองกัปตันผู้เคยสุขุมเย็นชาของเธออย่างเหลือเชื่อ “เซียวโม่อวี่ นายโดนอะไรเข้ามายึดร่างไปหรือเปล่าเนี่ย! หยอดคำหวานเลี่ยนอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน!”
เซียวโม่อวี่ไม่ได้โกรธเคืองอะไร เขายกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนจะค่อนข้างชอบใจท่าทางที่เซี่ยปิงหลีส่งเสียงโวยวายใส่เขาแบบนี้เสียด้วยซ้ำ ก่อนจะเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “เด็กไม่รู้จักเด็กผู้ใหญ่”